مشکل شمال کشور کمبود زمین نیست الگوی ساخت وساز باید تغییر کند
به گزارش پلات، رییس انجمن صنعت ساختمان اظهار داشت: مشکل شمال کشور کمبود زمین نیست، بلکه توسعه پراکنده ساخت وساز است و باید با تجمیع اراضی و اجرای پروژه های برنامه ریزی شده، الگوی توسعه تغییر کند.
به گزارش پلات به نقل از مهر، پژمان جوزی رییس انجمن صنعت ساختمان با اشاره به ساخت و ساز مسکن در استانهای شمالی اظهار داشت: سرمایه گذار با زمین، سرمایه، طرح و منابع مالی وارد استان می شود و حتی حاضر است زیرساخت پروژه خویش را تامین کند. بعد از بررسی و موافقت، پرونده به مرکز می رود و ماه ها و گاهی سال ها در انتظار تصمیم می ماند. این پروسه با رشد هزینه های ساخت و تغییر قیمت ها، توجیه اقتصادی پروژه را تحت تأثیر قرار می دهد.
وی با اشاره به وضعیت گردشگری و ظرفیتهای ساختمانی کشور افزود: هفته ای که در آن قرار داریم، هفته گردشگری نام گرفته است، اما گردشگری در ایران هنوز آن طور که باید از زیرساخت مناسب برخوردار نیست. مردم در تعطیلات عمدتا به مقاصد نزدیک سفر می کنند و یکی از دلیلهای آن، محدودیت گزینه های حمل و نقل است؛ نه خطوط ریلی مناسب و کافی داریم و نه پروازهای هوایی با رقابت بالا و قیمت مناسب.
جوزی بیان کرد: در چنین شرایطی، دولت و دستگاههای مسئول نه توان و بودجه ضروری جهت آماده سازی هتل ها و مجموعه های اقامتی مورد نیاز را دارند و نه در عمل اجازه می دهند بخش خصوصی به اندازه ظرفیت خود وارد میدان شود. سال هاست از نقش بخش خصوصی صحبت می شود، اما زمانیکه سرمایه گذار برای اجرای یک پروژه واقعی وارد می شود، با موانع گوناگون روبروست.
وی با طرح این پرسش که چرا استان هایی مانند مازندران که باید مقصد سرمایه گذاری باشند به ایستگاه انتظار سرمایه گذار تبدیل گشته اند، اضافه کرد: توسعه گر وقتی وارد شمال کشور می شود، امکان دارد زمین، سرمایه، طرح، شریک و منابع مالی داشته باشد، برای پروژه خود اشتغال بوجود آورد و حتی حاضر باشد زیرساخت مورد نیاز پروژه را نیز تامین کند، اما در نهایت با یک جمله مواجه می شود: باید پرونده به مرکز برود.
رئیس انجمن صنعت ساختمان با بیان اینکه منظور از مرکز شورایعالی شهرسازی و معماری ایران است، تصریح کرد: در این شورا پروسه تصمیم گیری در رابطه با یک پروژه می تواند به گلوگاه خواب سرمایه تبدیل گردد. در این شرایط سرمایه گذار بلاتکلیف می ماند، هزینه های ساخت افزوده می شود و قیمتها تغییر می کند، شرایط اقتصادی پروژه عوض می شود و در نهایت توجیه اقتصادی طرحی که می توانست یک فرصت برای استان باشد، از بین می رود.
وی خاطرنشان کرد: امروز از استاندار می خواهیم سرمایه گذار جذب نماید، از مدیرکل گردشگری می خواهیم پروژه تعریف کند، از شهرداری می خواهیم شهر را توسعه دهد و از دستگاههای استانی انتظار داریم اشتغال ایجاد کنند. اما وقتی یک پروژه بزرگ و واقعی وارد استان می شود، ناگهان بخش مهمی از اختیار تصمیم گیری از استان خارج می شود.
جوزی با اشاره به واگذاری اختیارات به استانداران، اظهار داشت: دامنه این اختیارات کجاست. چرا پروژه های بزرگ که می توانند رونق اصلی و جذب سرمایه را به دنبال داشته باشند، خارج از اختیارات استانداری تصمیم گیری می شوند.
وی با بیان اینکه مشکل شمال کمبود زمین نیست؛ مشکل، استفاده ناصحیح از زمین است، اظهار نمود: این مدل ساخت وساز در شمال کشور اگر بدون برنامه ادامه پیدا کند، نتیجه اش توسعه پایدار نیست؛ بلکه پراکندگی ساخت وساز است. هر قطعه زمین یک راه می خواهد، هر منطقه به شبکه آب، فاضلاب و برق نیاز دارد و دسترسی، پارکینگ و خدمات شهری می خواهد. بالاخره، شهر و طبیعت باید هزینه این پراکندگی بی برنامه را پرداخت کنند.
رئیس انجمن صنعت ساختمان با طرح این پرسش که چرا توسعه متراکم جدی گرفته نمی گردد، اظهار داشت: هنوز هم هستند اشخاصی که درک صحیحی از بلندمرتبه سازی ندارند، در حالیکه باید میان تراکم هوشمند و تراکم بی ضابطه تفاوت قائل شد. اگر برای ایجاد ظرفیت اقامتی یک پروژه، به جای یک مجموعه متراکم، صدها ویلای پراکنده بسازیم به طبیعت کمتر لطمه زده ایم. آیا هزینه زیرساخت کمتر شده است؟ آیا خدمات شهری متمرکزتر شده است؟ آیا دسترسی ها بهتر شده و در نهایت گردشگری حرفه ای تری بوجود آورده ایم؟
وی اشاره کرد: میتوان در یک محدوده مشخص، یک مجموعه گردشگری بزرگ و متراکم ایجاد کرد و در مقابل، بخش بیشتری از زمین را برای فضای سبز، محوطه طبیعی و خدمات عمومی آزاد گذاشت. این همان تفاوت میان تراکم هوشمند و تراکم بی ضابطه است.
جوزی اضافه کرد: اگر قانون می گوید پروژه ای امکان اجرا ندارد، صریح بگوییم «نمی شود». اما اگر امکان اجرا دارد، چرا سرمایه گذار باید سال ها منتظر بماند؟ سرمایه گذار باید بتواند زمان و هزینه خویش را پیش بینی نماید.
وی با اشاره به موضوع پنجره واحد خدمات اظهار داشت: اگر از پنجره واحد سخن می گوییم باید از پنجره واحد واقعی حرف بزنیم، نه پنجره واحد روی کاغذ. پنجره واحد خدمات یعنی سرمایه گذار یک دفعه پرونده بدهد، یک زمان مشخص برای رسیدگی داشته باشد، بداند کدام دستگاه مسئول است و پاسخ چه زمانی صادر می شود. درصورتیکه دستگاهی با پروژه مخالفت دارد، باید مخالفت خویش را مستند به قانون و در مهلت مشخص اعلام نماید. این یعنی محیط کسب و کار واقعی و قابل پیش بینی.
این مقام صنفی با تأکید بر اینکه در شمال کشور نیازمند یک تغییر نگاه هستیم، تصریح کرد: ضروری است از خرد کردن زمین بسمت تجمیع زمین و از پرونده های بلاتکلیف بسمت زمان بندی شفاف برای اعطای مجوز حرکت نماییم. یک تغییر در مدل حکمرانی توسعه است.
وی در انتها با بیان اینکه این نگاه به حفظ بخش بیشتری از اراضی طبیعی، ایجاد اشتغال پایدار و تصمیم گیری سریع و شفاف در استان ها منجر می شود، تصریح کرد: اگر واقعا اعتقاد داریم شمال ایران باید به یک مقصد بزرگ گردشگری تبدیل گردد و محیط زیست آن حفظ شود، باید بپذیریم که بزرگ ترین مانع توسعه همیشه کمبود سرمایه نیست. ازاین رو باید این مسیر کوتاه شود تا سرمایه ای که می تواند وارد بخش ساختمان شود، سال ها در انتظار تصمیم و مجوز باقی نماند.
به طور خلاصه مردم در تعطیلات عموما به مقاصد نزدیک سفر می کنند و یکی از دلیلهای آن، محدودیت گزینه های حمل و نقل است؛ نه خطوط ریلی مناسب و کافی داریم و نه پروازهای هوایی با رقابت بالا و قیمت مناسب. وی با اشاره به اینکه مشکل شمال کمبود زمین نیست؛ مشکل، استفاده ناصحیح از زمین است، اظهار داشت: این مدل ساخت وساز در شمال کشور اگر بدون برنامه ادامه پیدا کند، نتیجه اش توسعه پایدار نیست؛ بلکه پراکندگی ساخت وساز است. وی ضمن اشاره به مبحث پنجره واحد خدمات عنوان کرد: اگر از پنجره واحد سخن می گوییم باید از پنجره واحد حقیقی حرف بزنیم، نه پنجره واحد روی کاغذ.
منبع: پلات
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب